
Ο Απόλλων Σμύρνης επέστρεψε!
Κυριακή 4 Ιουνίου του 1995, τελευταία αγωνιστική της σεζόν 1994-95 για την Α’ Εθνική και το ρολόι (θεωρητικά μιλάμε) του γηπέδου της Λιβαδειάς δείχνει το 79’.
Ο Νικολαΐδης κάνει τη σέντρα από τα δεξιά, ο Βελέντζας με ψηλοκρεμαστή κεφαλιά κάνει το 1-2 και «γράφει» την πιο χρυσή σελίδα στην ιστορία του Απόλλωνα Σμύρνης. Η «ελαφρά ταξιαρχία» εξασφαλίζει την έξοδό της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και την επόμενη σεζόν παίζει με την Ολίμπια Λιουμπλιάνας, ενώ φτάνει και στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας.
Ο Απόλλων Σμύρνης επέστρεψε!
Κυριακή 2 Μαΐου του 2010. Δεκαπέντε χρόνια μετά. Ο Απόλλων Σμύρνης, με κορυφαίο τον Γιάννη Λαζανά, κερδίζει 4-0 τον Ολυμπιακό Λιοσίων στη Ριζούπολη και εξασφαλίζει και μαθηματικά την επιστροφή του στις επαγγελματικές κατηγορίες, μέσω της κατάκτησης του πρωταθλήματος της Δ’ Εθνικής.
Αυτές οι εποχές μπορεί να είναι διαμετρικά αντίθετες, αλλά αποτελούν «σταθμούς» στην ιστορία του συλλόγου. Διότι αφενός η μία αντιπροσωπεύει την κορυφαία στιγμή του Απόλλωνα Σμύρνης, αφετέρου η δεύτερη πρεσβεύει την αναγέννησή του.
Με το σκεπτικό αυτό, λοιπόν, επιχειρήσαμε το συνδυασμό των δύο εποχών μέσω μιας κοινής συνέντευξης των αρχηγών του τότε και του σήμερα. Ο Κώστας Ποζαπαλίδης, που φόρεσε για δέκα χρόνια (1985-1995) τη φανέλα της «ελαφράς ταξιαρχίας», και ο Γιάννης Λαζανάς, που τη φορά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, κάθισαν στο ίδιο «τραπέζι» και η συνταγή πέτυχε.
Η πρώτη ερώτηση αφορούσε φυσικά το φετινό θρίαμβο του Απόλλωνα:
ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΑΖΑΝΑΣ: «Εγινε μια προσπάθεια από το ξεκίνημα της προετοιμασίας με στόχο ο Απόλλων να ανέβει στη Γ’ Εθνική. Προσπεράσαμε τις δυσκολίες της αρχής, βρεθήκαμε στη διαδρομή δημιουργώντας μια πολύ ποιοτική ομάδα και πετύχαμε το στόχο μας. Η ομάδα βγήκε, ως όφειλε, από τα αλώνια της Δ’ Εθνικής και σημαντικότατο ρόλο έπαιξε το ότι ποτέ δεν μας έλειψε τίποτα από πλευράς διοίκησης, όπως και το ότι όλοι οι παίκτες εκτός από ποιοτικοί είναι και εξαίρετοι χαρακτήρες. Σε ό,τι αφορά το τεχνικό τιμ, όλοι τους, οι Νίκος Καρούλιας, Λουκάς Καρμοίρης, Θωμάς Μακρής, είναι επιστήμονες στον τομέα τους και μας βοήθησαν πάρα πολύ»
ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΖΑΠΑΛΙΔΗΣ: «Παρακολουθώ αδιαλείπτως τον Απόλλωνα. Από πέρυσι είχε ξεκινήσει την προσπάθεια για την άνοδο με την απόκτηση έμπειρων και ποιοτικών παικτών και έφτασε στο σημείο να δημιουργήσει μία πολύ καλή ομάδα, που την προτελευταία αγωνιστική έχασε τον τίτλο στο ματς με τη Νέα Ιωνία στη Ριζούπολη (σ.σ.: ήττα 3-1). Φέτος, όμως, είχε τις βάσεις και όλα τα εφόδια να ανέβει στη Γ’ Εθνική και δικαίως το πέτυχε. Με τη συμμετοχή του χρηματοδότη Σταμάτη Βελλή και με την παρουσία του Νίκου Καρούλια, που είναι πολύ καλός προπονητής, κατάφερε να πετύχει το στόχο. Η παρουσία του κ. Βελλή ήταν πολύ σημαντική ώστε ο Απόλλων να καταφέρει να ανέβει από τα αλώνια στο σαλόνια».
- Γιάννη, πέραν του οικονομικού, ποιος ήταν ο λόγος που πέρυσι τον Ιανουάριο δέχτηκες την πρόταση του Απόλλωνα και από τη Β’ Εθνική κατέβηκες στη Δ’;
Γ.Λ.: «Αναμφίβολα το κύρος και η ιστορία του. Δεν υπήρχε περίπτωση να αγωνιστώ σε άλλη ομάδα Δ’ Εθνικής πέραν του Απόλλωνα».
- Κώστα, τι σημαίνει για σένα ο Απόλλων;
Κ.Π.: «Πάρα πολλά. Είναι κάτι το ξεχωριστό. Είναι η ομάδα στην οποία ανδρώθηκα ποδοσφαιρικά. Ηρθα 18 χρόνων και έφυγα 28, ζώντας πολύ ωραίες στιγμές. Τότε ήταν δύσκολοι καιροί για το ποδόσφαιρο και τον Απόλλωνα, αλλά καταφέραμε και βγάλαμε την ομάδα στην Ευρώπη».
- Από εκείνο το ματς στη Λιβαδειά τι σου έχει μείνει;
Κ.Π.: «Σε εκείνο τον αγώνα είχαμε καταφέρει να μαζέψουμε κόσμο από όλη την Ελλάδα. Οι εξέδρες ήταν γεμάτες και ντυμένες στα κυανόλευκα, ενώ μας ακολουθούσε ένα κομβόι από πούλμαν στη διαδρομή. Το σημαντικό είναι ότι είχαμε κερδίσει κόσμο».
Γ.Λ.: «Αυτήν τη στιγμή αυτό προσπαθούμε να κάνουμε και εμείς. Να κερδίζουμε τα παιχνίδια παίζοντας ωραίο ποδόσφαιρο και να φέρουμε τους φιλάθλους στο γήπεδο. Και το πετύχαμε, καθώς στην αρχή υπήρχαν κυρίως οι πάντα πιστοί οπαδοί μας, ενώ στην πορεία αυτός ο αριθμός αυξήθηκε σημαντικά».
«Κακά τα ψέματα, δέθηκα»
Στην πορεία της συνέντευξης δεν θα μπορούσαμε να μη θέσουμε στον Γιάννη Λαζανά το ερώτημα σχετικά με το μέλλον του στην «ελαφρά ταξιαρχία». Η απάντησή του, με ύφος απόλυτα ειλικρινές, ήταν η εξής: «Εντάξει (γέλια). Δέθηκα, κακά τα ψέματα, δέθηκα. Μου αρέσει πολύ εδώ και θέλω να παραμείνω».
- Τι είναι αυτό που σε κάνει να δένεσαι με τον Απόλλωνα, διότι πολλοί το έχουν πάθει...
Γ.Λ.: «Το όλο. Η ομάδα είναι μια οικογένεια. Κόσμος, προπονητικό τιμ, παίκτες, η αύρα του σωματείου. Ολα αυτά σε κάνουν να δένεσαι. Ο Απόλλων είναι κάτι το ξεχωριστό».
- Μπορεί να ακολουθήσει νέα άνοδος από τη Γ’ στη Β’ Εθνική;
Γ.Λ.: «Ολα γίνονται με σωστό προγραμματισμό και δουλειά».
Κ.Π.: «Σίγουρα μπορεί ο Απόλλων να κάνει το παραπάνω βήμα. Εχει μια φουρνιά πολύ καλών νεαρών και έμπειρων παικτών, που είναι και πολύ καλοί χαρακτήρες. Ο Γιάννης (σ.σ.: Λαζανάς) βοήθησε σημαντικά και με τη συμμετοχή τόσο τη δική του όσο και των άλλων παικτών -διότι φέτος ο Απόλλων ήταν ομάδα ανώτερης κατηγορίες- έχει τα εχέγγυα να ανέβει στη Β’ Εθνική. Θέλω να ελπίζω ότι θα υπάρξει ανάλογη συνέχεια με τη φετινή, διότι ο κόσμος της ομάδας έχει στενοχωρηθεί πολύ. Σημαντικό ρόλο θα παίξει η παρουσία του χρηματοδότη Σταμάτη Βελλή, γιατί στο σύγχρονο ποδόσφαιρο τα χρήματα είναι απαραίτητα».
«Ολα ξεκίνησαν στην Εδεσσα»
- Είστε ευχαριστημένοι από τη στήριξη του κόσμου;
Γ.Λ.: «Οχι απλώς ευχαριστημένοι, αλλά πάρα πολύ. Ηταν κοντά μας εντός και εκτός έδρας και τον ευχαριστούμε που στάθηκε δίπλα μας σε όλες τις στιγμές, και τις καλές και τις δύσκολες. Διότι στη διάρκεια της χρονιάς υπήρχαν κάποιες μικροκρίσεις, από τις οποίες όμως βγήκαμε δυνατοί γιατί ήμασταν όλοι ενωμένοι, μια γροθιά, παίκτες, τεχνικό τιμ, διοίκηση και φίλαθλοι».
- Κώστα, πώς ο Απόλλων πέτυχε τότε την έξοδο στην Ευρώπη;
Κ.Π.: «Ο στόχος μας δεν ήταν να βγει η ομάδα στην Ευρώπη, αλλά να μην κινδυνεύσει να πέσει. Ξεκινώντας, όμως, από ένα διπλό, θυμάμαι, στην Εδεσσα μάς άνοιξε η όρεξη. Παιχνίδι με το παιχνίδι κερδίζαμε και όταν κάναμε πάλι διπλό στον ΟΦΗ ήμασταν σίγουροι ότι μπορούσαμε να κερδίσουμε το ευρωπαϊκό ''εισιτήριο''. Εκείνη τη χρονιά ήμασταν όλοι σε εξαιρετική κατάσταση και είχαμε τρομερή εμπιστοσύνη στην ομάδα και στους εαυτούς μας. Και γκολ να τρώγαμε ξέραμε ότι θα γυρίζαμε το παιχνίδι και έτσι φέραμε τη μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας».
Τι πρέπει να ξέρετε
1) Ο Απόλλων μετρά 37 συμμετοχές στην Α’ Εθνική, εννιά στη Β’ (1967, 1972, 1974, 1986, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004), δύο στη Γ’ (2005, 2006) και τρεις στη Δ’ (2007, 2008, 2009).
2) Ιδρύθηκε το 1891 στη Σμύρνη και προέρχεται από τον Ορφέα Σμύρνης. που ιδρύθηκε το 1890.
3) Στις 8 Αυγούστου του 1995 έδωσε το 1ο του ευρωπαϊκό ματς όταν κέρδισε στη Ριζούπολη στα πλαίσια του ΟΥΕΦΑ 1-0 την Ολίμπια Λιουμπλιάνας, χάρη σε γκολ του Μπλένταρ Κόλα (41’). Στις 22 του ίδιου μήνα ηττήθηκε 3-1 στη ρεβάνς της Σλοβενίας.
4) Τη σεζόν 1995-96 έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου, αποκλείοντας στα προημιτελικά την Ξάνθη και στα ημιτελικά τον ΠΑΟΚ. Στον τελικό ηττήθηκε 7-1 από την ΑΕΚ.
5) Το 1938 ο Απόλλων διέπρεπε, φτάνοντας στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Αθήνας. Παράλληλα στους κινηματογράφους της πόλης προβαλλόταν η ταινία «Η επέλαση της ελαφράς ταξιαρχίας». Οπως λεγόταν τότε χαρακτηριστικά, «η επέλαση της τότε ποδοσφαιρικής ομάδας του Απόλλωνα ήταν τόσο ορμητική όσο και η επέλαση του ιππικού στην ομώνυμη ταινία», με αποτέλεσμα να της δοθεί το προσωνύμιο «ελαφρά ταξιαρχία».
6) Η νέα ΠΑΕ που θα δημιουργηθεί θα είναι απολύτως «καθαρή» και απαλλαγμένη από τα χρέη που είχε δημιουργήσει η διοίκηση Αλαμάνου.
7) Στο 2ο γύρο του φετινού πρωταθλήματος μετράει 13 νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια. Σε σύνολο 28 αγώνων μετρά 23 νίκες, 4 ισοπαλίες και μόλις μία ήττα με τέρματα 69-12.
8) Ο πλουραλισμός του στην επίθεση είναι εκπληκτικός: 18 γκολ έχει ο Λαζανάς, 14 ο Βέρμπης (τραυματίας τον τελευταία ενάμιση μήνα), 13 ο Σουλελές και 12 ο Λύγκος.
Αθήνα - Βόλος με... παπάκι!
Είναι καλοκαίρι του 2006, μήνας Αύγουστος. Ο Απόλλων προετοιμάζεται στα Χάνια του Πηλίου και στις 5 το απόγευμα αντιμετωπίζει τον Ολυμπιακό Βόλου σε φιλική αναμέτρηση. Μισή ώρα πριν από την έναρξη του αγώνα ένας οπαδός του εμφανίζεται με «παπάκι» στο γήπεδο. Τι είχε προηγηθεί; «Ηθελα πολύ να δω τον αγώνα, αλλά το ΚΤΕΛ έφευγε στις 4 μ.μ. και δεν θα προλάβαινα. Οπότε ο μόνος τρόπος ήταν να πάρω το ''παπάκι'' και να πάω» μας λέει ο Δημήτρης Μπρουσαλης, μέλος -και παλαιότερα πρόεδρος- του σωματείου φιλάθλων «Αναγέννηση», εν ενεργεία ποδοσφαιριστής του Απόλλωνα 2006 και ο ορισμός του πιστού οπαδού της «ελαφράς ταξιαρχίας». Εξ ου, λοιπόν, και ο λόγος του αφιερώματος. Ο «Μπρου», όπως τον φωνάζουν οι κολλητοί του, ξεκίνησε στις 12 μ. και στις 4.30 μ.μ. έφτασε στα Χάνια. «Οι παίκτες και ο τότε πρόεδρος Στέλιος Τσέγας τρελάθηκαν μόλις με είδαν. Μου έφερναν κρουασάν, φαγητά, αναψυκτικά. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει τι έκανα. Ούτε καν εγώ. Απλά έφαγα τη φλασιά και έφυγα το μεσημέρι της ίδιας μέρας».
Οι «οδηγίες» του Μήνου
Ο Δημήτρης Μπρούσαλης δεν έγινε ξαφνικά οπαδός της «ελαφράς ταξιαρχίας». «Εγώ μεγάλωσα στον Απόλλωνα με τον πατέρα μου Κώστα και τον παππού μου Δημήτρη, στους οποίους χρωστάω τα πάντα. Και οι δύο έχουν φύγει από τη ζωή και έτσι συνδέω αρχικά τον Απόλλωνα μαζί τους, που είναι για μένα μια δεύτερη οικογένεια» μας λέει ο 29χρονος, ο οποίος σε ηλικία 14 ετών έζησε το θρίαμβο της Λιβαδειάς. Σε εκείνο το ματς «είδα μια πόρτα ανοιχτή που έβγαζε στον αγωνιστικό χώρο, μπήκα μέσα και έκατσα πίσω από το τέρμα μαζί με άλλα παιδιά. Ερχεται, λοιπόν, ο Μήνου και μας λέει: ''Οσο το ματς είναι ισόπαλο θα μου δίνετε γρήγορα την μπάλα. Αν προηγούμαστε, θα με αφήνετε να την πιάνω εγώ''». Η συνέχεια στον αγώνα γνωστή: 1-2 στο 78’ και όλοι οι παίκτες ένα «κουβάρι». Από πάνω τους ο 14χρονος τότε Μπρούσαλης, που μέσω αυτής της φωτογραφίας (ένθετη δεξιά) πέρασε στην ιστορία.
«Απόλλων και στο Γ’ τοπικό»
Το να είσαι οπαδός του Απόλλωνα Σμύρνης είναι σίγουρα ξεχωριστό. «Εμάς μας αρέσει που δεν είμαστε χιλιάδες κόσμου. Ολοι οι οπαδοί είμαστε αδέρφια μεταξύ μας, μια μικρή οικογένεια. Οταν ένας Απολλωνιστής θέλει βοήθεια, ανεξαρτήτως προβλήματος, την έχει» μας εξηγεί και συνεχίζει: «Ο Απόλλων για εμάς δεν είναι οι κατηγορίες. Είναι αυτό που ζούμε εδώ (σ.σ.: η ώρα 9 μ.μ. Παρασκευή και στο μαγαζί της Ριζούπολης είναι 50 Απολλωνιστές, όλοι φίλοι). Εμείς το βλέπουμε όπως οι Αγγλοι. Δεν ασχολούμαστε με άλλες ομάδες, ούτε με θέματα επεισοδίων και χουλιγκανισμού. Γουστάρουμε και μέχρι εκεί. Η αρρώστια μας είναι η Απολλωνάρα. Εγώ κατάλαβα πόσο άρρωστος είμαι με την ομάδα όταν άρχισε να την παίρνει η κάτω βόλτα. Ηθελα και εγώ όπως ένα κομμάτι κόσμου, η Αναγέννηση (σ.σ.: σωματείο φιλάθλων), να είμαστε δίπλα της. Ακόμη και αν δεν βρισκόταν ως από μηχανής θεός ο Σταμάτης Βελλής, ο οποίος μας έχει κάνει να τον αισθανόμαστε ως έναν από εμάς, και ο Απόλλων έπεφτε στο Γ’ τοπικό, εμείς θα ήμασταν εκεί».
Τέλος, όπως αναφέραμε, ο Δημήτρης Μπρούσαλης είναι ποδοσφαιριστής του Απόλλωνα 2006 (Β’ τοπικό Αθήνας). Φόρεσε για 1η φορά την κυανόλευκη φανέλα το 2007 και, όπως μας είπε, εκπλήρωσε το μεγαλύτερό του όνειρο. «Η μεγαλύτερη στιγμή μου ποδοσφαιρικά, γιατί μπορεί να είμαι ερασιτέχνης, αλλά αισθάνομαι ποδοσφαιριστής, ήταν το 1ο μου γκολ στη Ριζούπολη (σ.σ.: ακολούθησαν πολλά ακόμη) με την Αλσούπολη τη σεζόν 2007-08» μας τόνισε.
«Υπερήφανη γι' αυτό που είναι»
Ο άνθρωπος που έδωσε όραμα στον Απόλλωνα Σμύρνης δεν ήταν άλλος από τον Σταμάτη Βελλή, ο οποίος σε δύο χρόνια ξόδεψε περισσότερα από 1,2 εκατ. ευρώ. Ο χορηγός της «ελαφράς ταξιαρχίας», που έγινε ένα με τον κόσμο, μετά την επίτευξη της ανόδου δήλωσε: «Είμαι πολύ συγκινημένος. Η ομάδα της καρδιάς μου απέκτησε ξανά υπόληψη, αξιοπρέπεια, σεβασμό (λέξεις τελείως απούσες τα τελευταία χρόνια...) και μπορεί ξανά να αισθάνεται υπερήφανη για αυτό που είναι, όχι μόνο αυτό που ήταν. Ελπίζω η σημερινή μέρα (σ.σ.: επίτευξη της ανόδου), εκτός από μέρα ανείπωτης χαράς, να αποδειχθεί και νέα σελίδα στην ιστορία αυτού του χιλιοταλαιπωρημένου συλλόγου. Τα συγχαρητήριά μου πρώτα από όλους στους παίκτες μας, τον Νίκο Καρούλια, τους οπαδούς μας που ήταν εκπληκτικοί και βοήθησαν το ηθικό της ομάδας μας απίστευτα, τον βοηθό προπονητή Λουκά Καρμοίρη, τον γυμναστή μας Θωμά Μακρή (αλήθεια, ποια άλλη ομάδα έκανε ομαδικά σπριντ στο 90φεύγα; )τον γιατρό μας Ανδρέα Καραγιάννη και τους συνεργάτες του, τον κ. Πασιάκο για την αθόρυβη αλλά υπερπολύτιμη δουλειά του και τους δύο ανθρώπους χωρίς τους οποίους δεν θα είχα καταφέρει τίποτα: Τον κ. Γιώργο και τον Μπάμπη Αγγελετόπουλο!".
«Λειτουργία Super League»
Αρχιτέκτονας της φετινής επιτυχίας ήταν ο Νίκος Καρούλιας, ο οποίος δήλωσε πως «η ομάδα λειτούργησε σε επίπεδο Super League σε όλους τους τομείς και αυτό είναι το μυστικό της επιτυχίας». Ο προπονητής των «κυανόλευκων» τόνισε ακόμη πως «η έλευση του αγνού Απολλωνιστή Σταμάτη Βελλή άλλαξε τον ρου του Απόλλωνα» και συμπλήρωσε πως «είμαι υπερήφανος για τους ποδοσφαιριστές μου».
Ο υπεύθυνος του ποδοσφαιρικού τμήματος και ζωντανή ιστορία του Απόλλωνα Σμύρνης, ο Γιώργος Αγγελετόπουλος (η άριστη οργάνωση οφείλεται σε τεράστιο ποσοστό σε αυτόν και τον γιο του, Μπάμπη), τόνισε πως «κάναμε αυτό που έπρεπε να κάνουμε. Φτάσαμε μια ανάσα από το τοπικό πριν από 2,5 χρόνια αλλά με δουλειά (σ.σ.: και επιμονή κυρίως του ίδιου τότε) μείναμε στην κατηγορία και σήμερα φτάσαμε στην επίτευξη του στόχου μας».
Τα γούρια των Απολλωνιστών
Η πλειονότητα των Ελλήνων πιστεύει στα γούρια και στις προλήψεις. Εξαίρεση δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν και οι φίλαθλοι του Απόλλωνα Σμύρνης. Εμείς αλιεύσαμε μερικά εξ αυτών από το εξαιρετικό φόρουμ apollonistis.com και σας τα παρουσιάζουμε, ξεκινώντας από το γούρι του χορηγού Σταμάτη Βελλή (όπως ο ίδιος αποκάλυψε στο forum):
1) «Το γούρι μου ήταν να πηγαίνω με την οικογένειά μου και τον Καρούλια κάθε Σάββατο απόγευμα σε μία ψαροταβέρνα στο Λαγονήσι και να τρώμε ψάρι. Αυτό ξεκίνησε λίγο μετά την έναρξη του 2ου γύρου και τηρήθηκε με θρησκευτική ευλάβεια! Μετά τα πρώτα αποτελέσματα ο προληπτικός μας προπονητής συνδύασε τις νίκες (σ.σ.: 13 σε 13 αγώνες ο Απόλλων στο 2ο γύρο) με το γεύμα/δείπνο του Σαββάτου, το θεώρησε γούρι και ήταν πλέον αδύνατον να ξεφύγω».
2) Ο γνωστός με το παρατσούκλι «George Best» Απολλωνιστής έχει αγοράσει ένα μεγάλο άσπρο-μπλε κερί, το οποίο ανάβει κάθε Σάββατο ή Τρίτη βράδυ (πριν από αγώνα Κυπέλλου), καίγοντας κάθε φορά μισό πόντο.
3) Ο «Ελαφρά Ταξιαρχία» ψηφίζει στο φόρουμ πάντα ήττα του Απόλλωνα, αγοράζει πάντα τσιγάρα πριν από τον αγώνα από συγκεκριμένο περίπτερο και φοράει πάντα τα ίδια ρούχα, ενώ έχει ως μεγαλύτερο γούρι του το γιο του Χρήστο (νίκες με Αγιαξ, Κεραυνό, Ελπιδοφόρο, Μύκονο, Αγίους Αναργύρους).
4) Ο «Μάικ» φοράει πάντα τη φανέλα που γράφει «Μάικ», αγοράζει πάντα πριν από τον αγώνα και από συγκεκριμένη κάβα ηλιόσπορους χωρίς αλάτι, τους οποίους τρώει μόνο στη διάρκεια του αγώνα.
5) Ο «Κουρέας» αφήνει τα... σημάδια του (και ο νοών νοείτω), ύστερα από κατάποση πολύ νερού προφανώς, στο γήπεδο κάθε Παρασκευή βράδυ.
6) O «Blue Βrigade» πάντα θα βρίσει τον «Taso Mod».
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΜΟΤΣΗ goalday

Περισσότερα... »